Moeilijke tijden, Pompoenen en Damien

Er is heel wat gebeurt sinds we terug zijn in Amerika, 2 weken na terugkomst in de USA werd mijn schoonvader met spoed opgenomen in het ziekenhuis en de volgende dag geopereerd in zijn hoofd. Hij had een subdural hematome, wat betekend dat hij een bloeding bij zijn hersenen had. Hij heeft 3 weken in het ziekenhuis doorgebracht en is nu 1.5 week thuis en zijn herstel gaat behoorlijk goed. Het was een hele spannende tijd, de nacht opvolgend de operatie heeft hij een seizure (de precieze vertaling weet ik niet maar een soort epileptische aanval van 90 seconden in zijn hersenen) gehad. Hierna werd hij 5 dagen in een kunstmatige slaap gehouden. Het was een hele spannende tijd, toen hij wakker werd kon hij niet praten en bewegen en een paar weken therapie in het ziekenhuis heeft er voor gezorgd dat hij nu weer aardig goed kan praten en kan lopen. Het moeilijkste op dit moment is zijn zicht, zijn ogen werken nog niet zoals het hoort en dat kan nog een hele tijd duren. We zijn dankbaar dat hij zich nu goed herstelt en dat hij weer bij ons thuis is (we wonen nog bij Andrew’s ouders). Het was voor de hele familie een emotionele en drukke tijd en het was lastig om het ‘normale’ leven door te laten lopen.
Bij Damien werd diezelfde tijd Astma geconstateerd en dat was ook heel spannend omdat hij bijna niet kon ademen. Hij heeft vorige week weer een astma aanval gehad waardoor we midden in de nacht bij de eerste hulp zaten. Het is naar om je kind in ademnood te zien. Het is goed te behandelen maar het duurt even om de goede medicijnen te vinden en het geven van de medicijnen is een heel gedoe maar we moeten dit consequent blijven doen om aanvallen te voorkomen.

We zijn toe aan een positieve verandering en ons leven mag wel in een wat rustiger vaarwater komen… Maar er zijn leuke ontwikkelingen: Het ziet er naar uit dat we vanaf 1 december in ons eigen (gehuurde) huisje kunnen. We hebben gisteren gekozen voor een leuk huisje met grond erom heen in Escondido. Het heeft veel persoonlijkheid en ruimte voor Damien om rond te kunnen banjeren.
We hebben erg veel zin om weer met z’n drietjes samen te zijn en ons eigen stekkie te hebben.

Volgende week is het Halloween in Amerika. Voorafgaand gaat iedereen met kinderen naar een pumkinpatch waar je een pompoen kan kopen en allerlei spelletjes en dieren zijn. We zijn al meerdere keren geweest, zie foto’s! De andere kinderen op de foto’s zijn Damien’s neefje en nichtje Malakai en Kihana (Kiki). Zij zijn met hun ouders veel hier geweest de laatste maand om zoveel mogelijk in het ziekenhuis bij Scott te kunnen zijn.

Damien is alweer 14.5 maand. Hij is op en top jongen! Hij houdt van buiten spelen, stokken en stenen zoeken, zand scheppen (en in zijn mond stoppen) en stoeien met Andrew. Hij is nergens bang voor, houdt van dieren en van muziek. Hij danst als hij muziek hoort en probeert ook mee te zingen. Hij houdt niet van speelgoed behalve zijn instrumenten. Hij heeft een enorm sterke wil en kan niet stilzitten. We worden al aardig door hem op de proef gesteld want hij laat zijn mening LUIDT en duidelijk horen. Als hij goed in orde is (helaas was hij veel ziek de laatste maand) lacht hij veel. Hij heeft een grote aanstekelijke glimlach en waar we ook met hem heen gaan, iedereen lacht naar hem omdat hij zo vrolijk ‘HI’ zegt en lacht. Hij houdt enorm van mensen, hoe meer zielen hoe meer vreugd (helaas voor mij vindt hij thuiszitten zooooo saai, dus we zijn veel op pad). Hij kan zich niet zo goed zelf binnen vermaken (raar hoor, een kind dat niet van speelgoed houdt) maar buiten in het park loopt hij zo honderden meters van mij vandaan, eekhoorntjes of honden vangen. Iedereen denkt dat hij 2 jaar is omdat hij zo lang en groot is voor Amerikaanse begrippen. Hij begint al een beetje met woorden te communiceren, zowel engels als nederlands. Nee Nee en NO NO met stip op nummer 1, gevolgd door HI! en UIT!