Loslaten Deel 1: Moet ik alles maar kunnen?

In plaatst van een update over ons leven gooi ik het eens over een andere boeg. De laatste tijd ben ik nogal bezig met ‘loslaten’ (zie vorige post over loslaten van verwachtingen). In flow magazine (aanrader!) zat een tijdje geleden een ‘loslaten’ schriftje. Vorige week, op een zonnige Starbucks terras, ben ik eens aan de slag gegaan met dit schriftje. Het begon met de vraag ‘Moet ik alles maar kunnen?’

Moet ik een band kunnen verwisselen
Moet ik een vijfsterrendiner kunnen koken?
Moet ik gordijnen kunnen zomen?
Moet ik eigen groenten verbouwen?
Moet ik een feestjurk in elkaar zetten?
Moet ik de kozijnen zelf kunnen schilderen?
Moet ik mijn huis perfect stijlen?
Moet ik vloeiend Spaans kunnen spreken?
Moet ik een instrument kunnen bespelen?
Moet ik van mijn vakantie een speelfilm maken?
Met ik een boeiende presentatie kunnen geven?
Moet ik mijn computer zelf kunnen repareren?
(uit: het boek ‘loslaten’ van Jan Wolter Bijleveld en Ingeborg Deana)

Nog wat toevoegingen van mezelf:
Moet ik altijd het huis perfect schoon hebben?
Moet ik kunnen schilderen, breien, naaien en haken?
Moet ik een website kunnen ontwikkelen?
Moet ik een vrijwilligersproject op zetten?
Moet ik elk kinderliedje leren?
Moet ik een interessante carriere hebben?
Moet ik altijd leuk overkomen?

Uit: het boek ‘loslaten’ van Jan Wolter Bijleveld en Ingeborg Deana, ook het volgende:
“Als ik heel eerlijk ben, zou ik op bijna alle vragen ja willen antwoorden. Natuurlijk weet ik best dat het onhaalbaar ik om van mezelf te verwachten dat ik alles kan. Maar onder dat laagje gezond verstand, dat laagje redelijkheid, zit een streber die het wel wil. En stiekem zelfs een beetje verwacht. Die denkt dat het flink zou bijdragen aan een positief zelfbeeld.
(…….) De informatie ligt voor het oprapen, er zijn overal cursussen voor. Dus waar wacht je nog op? Als je nu nog iets niet kunt of weet, is dat je eigen schuld. Het kan, dus het moet. Het is er, dus ik wil het. Het is een onvervalst duizendpootsyndroom, alles willen kunnen, alle ballen probleemloos in de lucht kunnen houden. Maar waar houdt het op? Mag je ook een keer iets niet kunnen?
(…..) Richt je blik op wat er is, niet op wat je mist. Op wat je kunt, niet op wat je nog moet leren. Je mag best blijven leren, jezelf blijven verrijken. Maar let op waarom je het doet. Doe je het voor de lol? Of omdat je vindt dat het moet? Talenten geven het leven kleur omdat ze bijzonder zijn, niet omdat ze doorsnee zijn. Dus koester je eigen ene talentje. Ja,echt, ook jij hebt een talent ergens voor. Vraag maar aan je vrienden als je het even niet weet. Kom je er echt niet op? Dan ben je sowieso een kei in bescheiden zijn.”

Onderstaand deel 1 uit het schriftje: Mijn dingen die toch niet te veranderen zijn.

Wat zou jij opschrijven?

Verwachtingen

Verwachtingen kunnen je het leven soms best moeilijk maken. Als een verwachting uitkomt dan denk je er meestal niet over na want je had al verwacht dat het zo zou gaan. Als een verwachting echter niet uitkomt is het een teleurstelling want je had iets verwacht en dat is niet gebeurt. Je kunt niet helemaal zonder verwachtingen leven van verwachtingen zijn ook gelinkt aan dromen en ik vind dat dromen in een leven nodig zijn om na te denken wat je graag zou willen, wat je blij maakt, wat je energie geeft etc. Maar soms maken verwachtingen mij het leven moeilijk, misschien verwacht ik te veel of verwacht ik onrealistisch. Voor verwachtingen die niet uitkomen komen vaak wel onverwachte verassingen in de plaats. Ik had bepaalde verwachtingen over dit jaar, mijn eerste jaar als moeder, het eerste jaar van Damien’s leven.

Verwachting: Als ik moeder ben en ik niet meer bij Fuller werk kan ik lekker overdag naar koffietentjes gaan een kopje koffie drinken en chillen.
Realiteit: Babies zijn niet handig, noch chill in een koffietentje, met name actieve babies van 5.5 maand oud

Verwachting: Als ik moeder ben kan ik de tijd dat mijn kindje dutjes doet lekker met NL skypen, een creatief projectje doen of lekker ook even gaan liggen.
Realiteit: Mijn baby heeft besloten niet echt aan (lange) dutjes te doen. In plaats van chillen of creatief bezig zijn ben ik nu creatief bezig met oplossingen te bedenken hoe ik mijn baby kan laten dutten. Wiegen? In auto in slaap laten vallen? Wandeling? Laten uithuilen? Inbakeren? Uitbakeren? Kamer donkerder maken? Geluid aan, geluid uit? Mobiel boven bed? Toch geen mobiel? Warmere kamer? Of kouder? Ander matras? Ledikant verplaatsen? Chiropractor? In bed liggen voordat hij te moe is? Uitputten?
Pfffff…….je begrijpt het…

Verwachting: Hij heeft gisteren een uur rond deze tijd geslapen dus dan zal hij dat vandaag ook wel doen.
Realiteit: Nee dat gebeurt niet…

Verwachting: Als ik moeder ben dan ga ik elke dag lekker een creatieve maaltijd koken en experimenteren met nieuwe ingrediënten.
Realiteit: Schat, het was een lange dag, ik warm de spaghetti van gisteren op. Oh en het is er niet van gekomen om boodschappen te doen dus heb er geen salade bij. Oh en kun jij alles opruimen dan ga ik op de bank liggen , Boer zoekt Vrouw kijken op uitzendinggemist.nl.

Verwachting: Als ik moeder ben dan heb ik meer tijd voor contact met familie en vrienden in Nederland.
Realiteit: ____________ behoeft geen toelichting.

Verwachting: Ik word niet zo’n bezorgde moeder, ben lekker relaxt dus dat zal wel loslopen.
Realiteit: Schat wat denk jij? zou ie last van zijn buik hebben? Of is het zijn keel? Hij slaapt wel heel weinig, misschien leidt dat wel tot leerproblemen later? Eet hij wel genoeg? Hij spuugt zoveel, zou het een probleem zijn?
Zou hij gelukkig bij ons zijn?

Verwachting: Ik had al een paar dagen in mijn hoofd hierover te bloggen en verwachtte het dagen geleden te schrijven.
Realiteit: Ik kwam er nu pas aan toe.

De onverwachte dingen zijn geweldig en vaak grote verrassingen (natuurlijk omdat je ze niet verwacht!).
Toen Andrew 16 was kreeg hij een hersentumor, de dokter vertelde toen dat hij nooit kinderen zou kunnen krijgen. Hij had dus niet verwacht ooit een eigen kind te hebben.  En kijk nu eens!!! 14 jaar na zijn tumor hebben we een gezonde geweldige zoon!!!

Wat ik eigenlijk echt wil doen nu

Wat ik eigenlijk echt wil doen nu

Naar Italie vliegen met Andrew, een broodje prosciutto met Pecorino fresco en salsa di tartufo kopen in de oil shoppe en op piazza Santa Croce verorberen, lekker een paar uur in de zon chillen en mensen kijken.

Oil Shoppe Firenze

Santa Croce Firenze

Daarna via Basilica San Miniato al Monte een lange wandeling maken in de heuvels van toscane.

Basilica di San Miniato al Monte

Binnen in San Miniato al Monte

Dan ontmoet ik mijn moeder in een klein dorpje ergens in Italie waar we een Italiaanse kookcursus volgen. Elke maaltijd bereiden we met verse ingredienten uit de tuin en van de markt in de buurt. We eten onze heerlijk authentieke maaltijd op onder het genot van een glaasje wijn en de volgende dag beginnen we gewoon opnieuw met een andere maaltijd.

Zoiets bereiden we dan...

Als dat voorbij is vlieg ik naar Nederland…maar over die dagdroom vertel ik de volgende keer.