Hehe… tijdens een klein moment van rust besluit ik eindelijk eens een blog te schrijven. Over 3 weken zijn we 3 jaar in Amerika, en ik ben vorige week 30 geworden. Wow, de tijd is echt voorbij gevlogen. Er is veel gebeurt in 3 jaar tijd, Andrew die zijn Master’s degree heeft behaald en nu aan het werk is als Marriage en Family therapist. Twee jaar wonen in LA en nu alweer bijna een jaar in Escondido, San Diego. Damien die morgen al weer 10 maanden oud is, bizar om te bedenken dat ik al weer 1.5 jaar geleden achter kwam dat ik zwanger van hem was.
Ondanks dat ik 30 ben geworden heb ik nog steeds het idee dat ik nog van de begin 20er generatie ben. Ik vind het bizar om te bedenken dat ik mensen ken die in begin jaren negentig geboren zijn en geen kinderen meer zijn. Jaren 80 is retro, kleding die ‘in’ was toen ik jong was is al weer een andere keer ‘in’ geweest. Ik ben van de generatie waar onze ouders geen kinderzitjes in de auto hadden en op school ‘overblijven’ een nieuw fenomeen was. Ik had er met mijn vriendin Lotte over dat we voor ons gevoel morgen zo weer aar de middelbare school kunnen gaan en ons daar thuis kunnen voelen… (de huidige scholieren zullen zich daarentegen afvragen wat die ‘moeders’ daar te zoeken hebben 
.
Andrew heeft mij geleerd elke fase in het leven te omarmen en te accepteren en ik wordt er beter in. Als je telkens voor- of achteruit kijkt mis je het ‘NU’.
Trouwens… ik hoor hier in de wandelgangen ‘the THIRTIES is the new TWENTIES’ wat dat ook mag betekenen 
Ik ben voor!
